Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

*_* Dia.com *_*

Το ΣΚ που μας πέρασε έτυχε να περάσω από ένα ολίγον τι ορεινό χωριουδάκι μεταξύ Αιγίου και Πάτρας. Το Σαλμενίκο. Ανεβαίνοντάς το δεξιά και αριστερά εκτείνονταν μικροί λόφοι με μεγάλες πεδιάδες τριγύρω. Μου θύμισε την διαδρομή από Θεσσαλονίκη προς Σέρρες. Ακόμα και ο καιρός είχε αυτή την μουνταμάρα, την θλίψη και μία περίεργη αίσθηση με ίδια μοτίβα και συναισθήματα που είχε και εκείνο το τοπίο.
Αυτός ο μονόλογος δεν βγάζει πουθενά. Απλά αρκετές φορές δεν έχετε τύχει σε ένα μέρος, σε ένα σημείο που να σας φέρνει μνήμες και συναισθήματα τα οποία είχατε ξαναζήσει σε ένα παρόμοιο μέρος, μία παρόμοια στιγμή στο παρελθόν?
Όλοι πιστεύω πάμπολλες φορές. Γιατί να συμβαίνει αυτό όμως? Ζούμε κάποια πράγματα τελικά τόσο έντονα κάποιες στιγμές που δεν το καταλαβαίνουμε αλλά αυτά ασυνείδητα κολάνε στο μυαλό μας και στο ασυνείδητό μας σαν τσιμπούρια? Μάλλον έτσι θα ναι. Γιατί άλλα πράγματα που θα έπρεπε να μας μείνουν δεν μας μένουν? Ίσως γιατί κάποιοι έχουν μνήμη ελέφαντα και άλλοι όσο πατάει η γάτα :P Πω Πω με έχει επηρεάσει για τα καλά ο Σεπτέμβρης και ακόμα δεν είμαστε και στα μέσα του Φθινοπώρου....χάιντε....χάάααααιντεεεεεε

Δεν υπάρχουν σχόλια: